| De wonderbaarlijke morgen van tapwachter Grijpstra. |
| |
| Was het toeval of een wonder? Evert Grijpstra, eerzaam tapwachter te Tolbert, houdt het op het laatste. Hoe het ook zij, de ochtend van 10 april 2006 is de merkwaardigste die hij ooit heeft meegemaakt, |
| |
| Zijn verhaal. Even voor de duidelijkheid, zegt hij: Evert Grijpstrais geen dromer. Loopt niet met zijn hoofd in de wolken. Gaat op zondag naar de FC, niet naar de kerk. Maar soms is het leven een aaneenschakeling van te toevallige toevalligheden. Wonderlijk. Of, zoals ze in Friesland zeggen: bjusterbaarlik. Voor een juist perspectief van dit verhaal moeten we heel even terug in de tijd. Twee jaar geleden om precies te zijn. Grijpstra(46) reed door, Friesland, van café naar café, om klanten van een schone biertap te voorzien. "Ik hoorde een lied op de radio. Het ging over de dood van een vader, en de grote voordeur naar het paradijs. Het was prachtig. Ik moest onmiddellijk denken aan de dood van mijn eigen vader, die in 1995 overleed. Ik heb de auto langs de kant van de weg gezet en daar wel 25 minuten gestaan, zo onder de indruk was ik van dat lied. Maar van wie het was, wist ik niet. Ik meende van ene Schokker. Later dat jaar dacht hij nog wel eens aan dat nummer, maar hij hoorde het nooit meer terug. Hij zocht onder Schokker op internet, maar vond het lied niet en liet het erbij. Op 10 april 2006 liep hij een café in Dokkum binnen. Hij stelde zich voor aan de (nieuwe) eigenaar, die vroeg of hij familie was van ]elmer Grijpstra. "Nooit van gehoord", antwoordde Grijpstra. Het volgende café dat hij aandeed was Lioessens, bij het Friese Moddergat. Hij sloot de slangen aan op de biertap om ze door te spoelen en raakte in gesprek met (alweer een nieuwe) eigenaar. "Over toneel. Daar ben ik dol op. We hadden een leuk gesprek. Na afloop zei hij nog tegen me 'jij bent een mooie kerel'." Daarna reed hij naar Eernewoude, eetcafé Wester Sail, waar hij vaker was geweest. "Terwijl de bierleidingen werden gespoeld, dronk ik een kopje koffie in de serre. Daar zag ik drie schilderijen en van eentje kon ik mijn ogen niet afhouden. Een water, een meer, bootjes. Donkere wolken daarboven en een stuk blauwe lucht... En ineens was hèt er weer, datzelfde als met dat lied. Dat gevoel over de dood van mijn vader. In een flits. heel helder, stond het me voor de geest. Mijn vader die zo gelovig was. Dat ziekenhuis waar hij lag. De doktoren in het ziekenhuis die aan ons, de kinderen, moesten vragen of ze de behandeling moesten voortzetten. Ik zag dat schilderij en ineens zag ik mezelf terug voor die ziekenhuisdeur. Ik wist ineens precies weer ik toen opstandig dacht en zei: God zijn allergrootste vriend was en dat ik het zo misselijk vond dat wij nu moesten beslissen over zijn leven en dood." En toen zette barkeepster Renske dat lied op. "Ik zei Hoe weet je dat? Hoe weetje dat ik dit lied al jaren heb gezocht? Dat dat over mijn vader gaat en dat ik net heel sterk aan mijn vader moest denken toen ik dat schilderij zag? Toen zei ze: 'De maker van dat schilderij is de zanger van dit lied. Hij heet Gerrit Breteler en hij woont in Nes, hier vlakbij'.
Maar ik zei: hoe wist je dat je dat lied op moest zetten? Toen zei ze 'toen je binnenkwam, wist ik dat dit zou gebeuren'." Grijpstra reed van Eernewoude in één ruk door naar Nes. Hij deed zijn verhaal aan de beeldend kunstenaar en zijn vrouw Anke Bijlsma. "Breteler keek mij aan en zei: 'Dat is mijn verhaal. Ik schreef dit lied na de dood van mijn eigen vader." "Toen vroeg hij 'ben je familie van Jelmer Grijpstra?' Ik zei: dat is de tweede keer dat me dit wordt gevraagd vandaag. Blijkt die Jelmer Grijpstra saxofoon te spelen op de cd. Bleek Anke toneel te spelen met de tweede barkeeper die ik in Lioessens had gesproken. Bleken mijn zoons Sytze en Pieter net zo te heten als haar vader en haar broer. Alles kwam bij elkaar. Alles." Hij laat Breteler's cd Lat us dêrom drinke, zien, waarop het lied Op een Dag staat. Gesigneerd door de zanger-componist zelf, met de toevoeging: 'Er moet wel een God zijn'. Wonderlijk, wonderlijk. En troostrijk, op een speciale manier. Evert Grijpstra zwijgt even. "Het is nu elf jaar na mijn vaders dood. Ik heb altijd gedacht dat ik dat nooit af zou kunnen sluiten. Maar deze dag heeft me geholpen om zijn dood een plaats te geven. 10 April is een van de mooiste dag van mijn leven ge weest. |
| |
| |
| Willem Wilmink |
| |
| Schilder-musicus Gerrit Breteler vindt het verhaal, van Grijpstra 'een groot, compliment'. "Dat mensen zo ontroerd worden door jouw werk, dat is het hoogste wat je als artiest kunt bereiken. Een wonder? Dat weet ik niet. Het is wel een verhaal dat stik- vol toevalligheden zit."
 |
Hij heeft zelf ook iets spciaals met de tekst van zijn lied Op een Dag. "De, titel is ontleend aan een dichtregel van Willem Wilmink: 'Op nen dag dreenk iej gin Grolsch meer'. Ik heb hem de tekst opgestuurd, om toestemming te krijgen. Hij reageerde direct: hij was onder de indruk. Drie weken daarna is hij overleden. Op tv zei Herman Finkes toen: 'Hij staat voor de grote voordeur Schilder-musicus Gerrit Breteler vindt het verhaal, van Grijpstra 'een groot, compliment'. "Dat mensen zo ontroerd worden door jouw werk, dat is het hoogste wat je als artiest kunt bereiken. Een wonder? Dat weet ik niet. Het is wel een verhaal dat stik- vol toevalligheden zit." Hij heeft zelf ook iets spciaals met de tekst van zijn lied Op een Dag. "De, titel is ontleend aan een dichtregel van Willem Wilmink: 'Op nen dag dreenk iej gin Grolsch meer'. Ik heb hem de tekst opgestuurd, om toestemming te krijgen. Hij reageerde direct: hij was onder de indruk. Drie weken daarna is hij overleden. Op tv zei Herman Finkes toen: 'Hij staat voor de grote voordeur met een glas bier in zijn hand'.t een glas bier in zijn hand'. |
| |
| 11 mei 2006 - Nieusblad van het Noorden | Door Inki de Jonge. |
|
